Jakie cechy powinna mieć podłoga w szpitalu?

Podłoga w placówce medycznej pracuje w warunkach, jakich nie spotyka się nigdzie indziej: jest myta i dezynfekowana kilka razy dziennie, jeżdżą po niej łóżka i wózki z aparaturą, a w części pomieszczeń musi dodatkowo odprowadzać ładunki elektrostatyczne. O tym, czy przetrwa kilkanaście lat, decydują trzy rzeczy: szczelność powierzchni, odporność chemiczna oraz sposób wykonania złączy i styku ze ścianą. Wymagania różnią się przy tym mocno pomiędzy strefami - sala chorych i blok operacyjny to dwa osobne zadania techniczne.

Wymagania techniczne wobec podłogi medycznej

• Powierzchnia bakteriostatyczna i zamknięta - wykładzina homogeniczna nie ma porów, w które wnika brud, a fabryczne zabezpieczenie poliuretanowe domyka mikroporowatość. Bakterie nie mają się gdzie utrzymać, a środek dezynfekcyjny działa na całej powierzchni, nie tylko na jej wierzchu.
• Zgrzewane złącza bez szczelin - arkusze łączy się na gorąco sznurem do zgrzewania, a spoinę frezuje równo z powierzchnią. Po zgrzaniu podłoga zachowuje się jak jedna tafla. Krawędzie klejone na styk w placówce medycznej się nie sprawdzają, bo szczelina zbiera wilgoć i staje się miejscem, którego nie da się domyć.
• Wywinięcie cokołu na ścianę - przepisy wymagają, żeby połączenie ściany z podłogą dało się umyć i zdezynfekować, a ostry kąt tego nie zapewnia. Dlatego wykładzinę wywija się na ścianę na listwie wyobleniowej, która trzyma stały promień wyoblenia na całej długości pomieszczenia. Wysokość cokołu ustala projekt.
• Odporność chemiczna - badanie według EN ISO 26987 pokazuje reakcję materiału na alkohole, preparaty chlorowe, jodynę i płyny ustrojowe. Bez potwierdzonego parametru codzienna dezynfekcja z czasem odbarwia i matowi powierzchnię.
• Klasa antystatyczna - w większości pomieszczeń wystarcza wykładzina antystatyczna według EN 1815, czyli ładunek poniżej 2 kV. W salach zabiegowych i operacyjnych, gdzie pracuje wrażliwa aparatura, potrzebny jest materiał przewodzący lub dyssypatywny o rezystancji mierzonej według EN 1081, ułożony na kleju przewodzącym z taśmą miedzianą i podpięty do uziemienia.

Czym różnią się wymagania w poszczególnych strefach

Dokumenty przy odbiorze

• Deklaracja właściwości użytkowych i oznakowanie CE zgodnie z EN 14041.
• Klasa reakcji na ogień według EN 13501-1; na drogach ewakuacyjnych wymagana jest Bfl-s1, chyba że projekt zakłada inaczej.
• Klasa użytkowa według EN ISO 10874 i grupa ścieralności według EN 660-2.
• Karta odporności chemicznej z listą substancji stosowanych w placówce.
• Atest higieniczny oraz deklaracja emisji lotnych związków organicznych.
• Protokół pomiaru rezystancji po montażu w pomieszczeniach o wymaganiach elektrostatycznych.

Utrzymanie podłogi w ruchu ciągłym

Materiał homogeniczny wymaga pierwszego zabiegu tuż po montażu: usunięcia fabrycznego zabezpieczenia i nałożenia powłoki roboczej. Później podłogę doczyszcza się maszynowo i odnawia powłokę zgodnie z harmonogramem ustalonym ze służbami utrzymania. Wymianę i naprawy planuje się strefami, w godzinach o najmniejszym ruchu - przy materiale zgrzewanym uszkodzony fragment wycina się i wstawia łatę zgrzewaną sznurem, bez wymiany całego pomieszczenia.

Kolekcje przeznaczone do szpitali, przychodni i gabinetów zebraliśmy w kategorii wykładziny do placówek medycznych. Materiały o jednorodnej strukturze w całym przekroju, przeznaczone do stref o najwyższym reżimie sanitarnym, znajdą Państwo w podkategorii wykładziny PCV homogeniczne.